صد روز و روزگار دگر گر دهی مرا

ماری شوم چو افکندم اصطفای تو

ای باقی و بقای تو بی روز و روزگار

شد روز و روزگار من اندر وفای تو

بادا فدای عشق و فریب و ولای تو

دل چشم گشت جمله چو چشمم به دل بگفت

بی کام و بی زبان عجب وصف های تو