نمانی که آید به من بر گزند

ز گفتار من سر مپیچ اندکی

چو بیرون شود زین جهان شهریار

تو خواهی بدن زو مرا یادگار

بداری مرا همچو او ارجمند

من اینک به پیش تو استاده ام

تن و جان شیرین ترا داده ام