بداری مرا همچو او ارجمند

چو بیرون شود زین جهان شهریار

تو خواهی بدن زو مرا یادگار

نمانی که آید به من بر گزند

من اینک به پیش تو استاده ام

تن و جان شیرین ترا داده ام

ز من هرچ خواهی همه کام تو