نی کز کژی و راست مبراست آرزو

چون این جهان نبود خدا بود در کمال

ز آوردن من و تو چه می خواست آرزو

گر آرزو کژ است در او راستی بسی است

آن کان دولتی که نهان شد به نام بد

آن چیست کژ نشین و بگو راست آرزو

موری است نقب کرده میان سرای عشق