و آنگهی به یکی بار کی شوی قانع

بگیریم که از آن طره معنبر گو

فتاده آتش خواب اندر این نیستان ها

تو آمده که حدیث لب چو شکر گو

غزل تمام کنم گوییم مکرر گو

بیا بگو چه کنی گر ز خوابناکی خویش

به تو بگوید لالا برو به عنبر گو