همه روز آفتاب اگر ز ضیا تیغ می زند

چه خورد یا چه کم کند مگسی دو ز خوان تو

طمع جمله طامعان بود از خرمنت جوی

دو ده مختصر بود دو جهان در جهان تو

به کم از ذره می شود ز نهیب سنان تو

چو زمین بوس می کند پی تو جان آسمان

به چه پر برپرد زمین به سوی آسمان تو