به چه پر برپرد زمین به سوی آسمان تو

همه روز آفتاب اگر ز ضیا تیغ می زند

به کم از ذره می شود ز نهیب سنان تو

چو زمین بوس می کند پی تو جان آسمان

بنشیند شکسته پر سوی تو می کند نظر

که همین جاش می رسد مدد ارمغان تو

نه گذشته ست در جهان نه شب و نی سحرگهان