که دمم آتشین نشد ز دم پاسبان تو

بنشیند شکسته پر سوی تو می کند نظر

که همین جاش می رسد مدد ارمغان تو

نه گذشته ست در جهان نه شب و نی سحرگهان

نه مرا وعده کرده ای نه که سوگند خورده ای

که به هنگام برشدن برسد نردبان تو

چو بدان چشم عبهری به سوی بنده بنگری