یکی شاد کن در نهانی مرا

برآنم که خورشید شد لاجورد

کنون هفت سال ست تا مهر من

همی خون چکاند بدین چهر من

ببخشای روز جوانی مرا

فزون زان که دادت جهاندار شاه

بیارایمت یاره و تاج و گاه