ببخشای روز جوانی مرا

کنون هفت سال ست تا مهر من

همی خون چکاند بدین چهر من

یکی شاد کن در نهانی مرا

فزون زان که دادت جهاندار شاه

بیارایمت یاره و تاج و گاه

و گر سر بپیچی ز فرمان من