تا خود که را سوزد عجب آن یار تنها آمده

خانه در او حیران شده اندیشه سرگردان شده

صد عقل و جان اندر پیش بی دست و بی پا آمده

آمد به مکر آن لعل لب کفچه به کف آتش طلب

ای معدن آتش بیا آتش چه می جویی ز ما

والله که مکر است و دغا ای ناگه این جا آمده

روپوش چون پوشد تو را ای روی تو شمس الضحی