روپوش چون پوشد تو را ای روی تو شمس الضحی

تا خود که را سوزد عجب آن یار تنها آمده

ای معدن آتش بیا آتش چه می جویی ز ما

والله که مکر است و دغا ای ناگه این جا آمده

ای کنج و خانه از رخت چون دشت و صحرا آمده

ای یوسف از بالای چه بر آب چه زد عکس تو

آن آب چه از عشق تو جوشیده بالا آمده