که از اکسیر لطف او عقیق و لعل شد خاره

نهادی سیر بر بینی نسیم گل همی جویی

زهی بی رزق کو جوید ز هر بیچاره ای چاره

بجز نقاش را منگر که نقش غم کند شادی

اگر مخمور اگر مستی به بزم او رو و رستی

که شد عمری که در غربت ز خان و مانی آواره

مگر غول بیابانی ره مدین نمی دانی