نه هر قصری که تو دیدی از آن قیصری بود آن

که شد عمری که در غربت ز خان و مانی آواره

مگر غول بیابانی ره مدین نمی دانی

که فوق سقف گردونی تو را قصر است و درساره

نه هر بامی و هر برجی ز بنایی است همواره

هزاران گل در این پستی به وعده شاد می خندد

هزاران شمع بر بالا به امر او است سیاره