خرابات بتان درشد حریف رطل و ساغر شد

گران جان دید مر جان را سبک برجست اندیشه

رسید از عشق جاسوسش که بسم الله زمین بوسش

در این اندیشه بیخود شد به حق پیوست اندیشه

همه غیبش مصور شد زهی سرمست اندیشه

برست او از خوداندیشی چنان آمد ز بی خویشی

که از هر کس همی پرسد عجب خود هست اندیشه