همه غیبش مصور شد زهی سرمست اندیشه

رسید از عشق جاسوسش که بسم الله زمین بوسش

در این اندیشه بیخود شد به حق پیوست اندیشه

خرابات بتان درشد حریف رطل و ساغر شد

برست او از خوداندیشی چنان آمد ز بی خویشی

که از هر کس همی پرسد عجب خود هست اندیشه

فلک از خوف دل کم زد دو دست خویش بر هم زد