فریاد رس ای جانان ما را ز گران جانان

دل را بستر از وی ای مرد سراسترده

بدبخت و گران جانی کو بخت از او جوید

دربند بزرگی شد می سوزد چون خرده

ای از عدمی ما را در چرخ درآورده

خاموش سخن می ران زان خوش دم بی پایان

تا چند سخن سازی تو زین دم بشمرده