خاموش سخن می ران زان خوش دم بی پایان

دربند بزرگی شد می سوزد چون خرده

فریاد رس ای جانان ما را ز گران جانان

ای از عدمی ما را در چرخ درآورده

تا چند سخن سازی تو زین دم بشمرده