هر آینه کو بیند شمس الحق تبریزی

در خانه و مان افتد هم ماتم و هم آوه

او جان بهاران است جان هاست درختانش

جان ها شود آبستن هم نسل دهد هم زه

هم آینه برسوزد هم آینه گوید خه