کان خنده بی پایان آورد مدد خنده

پیوسته حسد بودی پرغصه ولیک این دم

می جوشد و می روید از عین حسد خنده

در من بنگر ای جان تا هر دو سلف خندیم

بربسته و بررسته غرقند در این رسته

تا با همگان باشد از عین ابد خنده

تا چند نهان خندم پنهان نکنم زین پس