بربسته و بررسته غرقند در این رسته

می جوشد و می روید از عین حسد خنده

در من بنگر ای جان تا هر دو سلف خندیم

کان خنده بی پایان آورد مدد خنده

تا با همگان باشد از عین ابد خنده

تا چند نهان خندم پنهان نکنم زین پس

هر چند نهان دارم از من بجهد خنده