حسن تو و عشق من در شهر شده شهره

بی صورت او هستم چون صورت گرمابه

شد خانه چو زندانم شب خواب نمی دانم

تا او نشود با من همخانه و همخوابه

برداشته هر مطرب آن بر دف و شبابه

ای در هوست غرقه هم صوفی و هم خرقه

هم بنده بیچاره هم خواجه نسابه