از بانگ تو برجستم در عهد تو بنشستم

پرم چو کمان پرم من از کشش آن زه

من خاک دژم بودم در کتم عدم بودم

آمد به سر گورم عشقت که هلا برجه

ما را تو تعاهد کن سالار تویی در ده

بیخود بنشین پیشم بیخود کن و بی خویشم

تا هیچ نیندیشم نی از که نی از مه