بخوان بر خود مخوان این را فسانه

چو ره بگشاد ابیت عند ربی

چه باشد گر کم آید خشک نانه

تجلی ربه نی کم ز کوهی

خدا با توست حاضر نحن اقرب

در آن زلفی و بی آگه چو شانه

ولی زان زلف شانه زنده گردد