در آن زلفی و بی آگه چو شانه

تجلی ربه نی کم ز کوهی

بخوان بر خود مخوان این را فسانه

خدا با توست حاضر نحن اقرب

ولی زان زلف شانه زنده گردد

بخوان قرآن نسوی تا بنانه

چو گفته ست انصتو ای طوطی جان