درویش ز خویشتن تهی شد

ما هیچ نمی رویم از این ده

یک رنگ کند شراب ما را

تا هر دو یکی شود که و مه

پر ده تو شراب فقر پر ده

برخیز و به زه کن آن کمان را

ماییم کمان و باده چون زه