کفر را سرمه کشیده تا بدیده کفر نیز

دود جان ها برشده هفت آسمان برخاسته

جوی های شیر و می پنهان روان کرده ز جان

وز معانی ساقیان همچو جان برخاسته

شاهد دین را میان مومنان برخاسته

تن چو دیوار و پس دیوار افتاده دلی

در بیان حال آن دل این زبان برخاسته