نگذارند سگان را سوی درگاه و ستانه

به دهان تو چنین تیغ نهاده ست نهنده

مثل کارد که گیرد بر تیغی به دهانه

که خیالات سفیهان همه دربان الهند

نگذارند غران را که درآیند به لشکر

که بخندد لب دشمن ز کر و فر زنانه

چو ندیده ست نشانه نبود اسپر و تیرش