کی برنجد ز بریدن قلم بالیده

نی تراشی است که اندر نی صورت بدمد

هیچ دیدی تو نیی بی نفسی نالیده

گر بداند که حریف لب کی خواهد شد

گر بپرسند چه فرق است میان تو و غیر

فرق این بس که تویی فرق مرا خاریده

جرعه ای کن فیکون بر سر آن خاک بریخت