ماهتابش می زند بر کوریت

ای نشان را بی نشان پنداشته

ای تو گندیده میان حرف و صوت

وی خدا را بی زبان پنداشته

ای تو مه را هم نهان پنداشته

هر چه گفتم خویشتن را گفته ام

ای تو هجو دیگران پنداشته