تا شحنه فراقت دستان دل بریده

ای کهربای عشقت دل را به خود کشیده

دل رفته ما پی دل چون بی دلان دویده

دزدیده دل ز حسنت از عشق جامه واری

از بس شکر که جانم از مصر عشق خورده

نی را ز ناله من در جان شکر دمیده

در سایه های عشقت ای خوش همای عرشی