نی را ز ناله من در جان شکر دمیده

دزدیده دل ز حسنت از عشق جامه واری

تا شحنه فراقت دستان دل بریده

از بس شکر که جانم از مصر عشق خورده

در سایه های عشقت ای خوش همای عرشی

هر لحظه باز جان ها تا عرش برپریده

ای شاد مرغزاری کان جاست ورد و نسرین