ای شاد مرغزاری کان جاست ورد و نسرین

نی را ز ناله من در جان شکر دمیده

در سایه های عشقت ای خوش همای عرشی

هر لحظه باز جان ها تا عرش برپریده

از آب عشق رسته وین آهوان چریده

دیده ندیده خود را و اکنون ز آینه تو

هر دیده خویشتن را در آینه بدیده