شیر پراکنده ام زخم تو را بنده ام

هیچ ندانم دگر ز آنک ندانم مده

نیست شدم در چمن قفل بر آن در بزن

هر کی بپرسد ز من هیچ نشانم مده

بی تو اگر زنده ام جز به سگانم مده

زان مه چون اخترم زان گل تازه و ترم

بی همگان خوشترم با همگانم مده