بدانک عشق نبات و درخت او خشک است

گل از جمال رخ توست جامه بدریده

ز خلق عالم جان های پاک بگزیدند

و آنگهان ز میانشان تو بوده بگزیده

به گرد گرد درخت من است پیچیده

چو خشک گشت درختم بسی بلندی یافت

چو زرد گشت رخم شد چو زر بنازیده