ای چون فلک دربافته ای همچو مه درتافته

از تلخکامی می رهی در کامرانی می روی

نی همچو عقل دانه چین نی همچو نفس پر ز کین

نی روح حیوان زمین تو جان جانی می روی

از ره نشانی یافته در بی نشانی می روی

ای غرقه سودای او ای بیخود از صهبای او

از مدرسه اسمای او اندر معانی می روی