از ره نشانی یافته در بی نشانی می روی

نی همچو عقل دانه چین نی همچو نفس پر ز کین

نی روح حیوان زمین تو جان جانی می روی

ای چون فلک دربافته ای همچو مه درتافته

ای غرقه سودای او ای بیخود از صهبای او

از مدرسه اسمای او اندر معانی می روی

ای خوی تو چون آب جو داده زمین را رنگ و بو