وی پادشاه شه نشان در پاسبانی می روی

شب کاروان ها زین جهان بر می رود تا آسمان

تو خود به تنهایی خود صد کاروانی می روی

ای آفتاب آن جهان در ذره ای چونی نهان

ای بس طلسمات عجب بستی برون از روز و شب

تا چشم پندارد که تو اندر مکانی می روی

ای لطف غیبی چند تو شکل بهاری می شوی