ای بس طلسمات عجب بستی برون از روز و شب

تو خود به تنهایی خود صد کاروانی می روی

ای آفتاب آن جهان در ذره ای چونی نهان

وی پادشاه شه نشان در پاسبانی می روی

تا چشم پندارد که تو اندر مکانی می روی

ای لطف غیبی چند تو شکل بهاری می شوی

وی عدل مطلق چند تو اندر خزانی می روی