وی عدل مطلق چند تو اندر خزانی می روی

ای بس طلسمات عجب بستی برون از روز و شب

تا چشم پندارد که تو اندر مکانی می روی

ای لطف غیبی چند تو شکل بهاری می شوی

آخر برون آ زین صور چادر برون افکن ز سر

تا چند در رنگ بشر در گله بانی می روی

ای ظاهر و پنهان چو جان وی چاکر و سلطان چو جان