آگاه شو آخر ز من ای در کفم چون کیله ای

خوان روانم از کرم زنده کنم مرده بدم

کو نرگدایی تا برد از خوان لطفم زله ای

گاهی تو را در بر کنم گاهی ز زهرت پر کنم

گر حبه ای آید به من صد کان پرزرش کنم

دریای شیرینش کنم هر چند باشد قله ای

از تو عدم وز من کرم وز تو رضا وز من قسم