گر حبه ای آید به من صد کان پرزرش کنم

کو نرگدایی تا برد از خوان لطفم زله ای

گاهی تو را در بر کنم گاهی ز زهرت پر کنم

آگاه شو آخر ز من ای در کفم چون کیله ای

دریای شیرینش کنم هر چند باشد قله ای

از تو عدم وز من کرم وز تو رضا وز من قسم

صد اطلس و اکسون نهم در پیش کرم پیله ای