صد اطلس و اکسون نهم در پیش کرم پیله ای

گر حبه ای آید به من صد کان پرزرش کنم

دریای شیرینش کنم هر چند باشد قله ای

از تو عدم وز من کرم وز تو رضا وز من قسم

هر لحظه نومید را خرمن دهم بی کشتنی

هر لحظه درویش را قربت دهم بی چله ای

چشمه شکر جوشان کنم اندر دل تنگ نیی