هر لحظه نومید را خرمن دهم بی کشتنی

دریای شیرینش کنم هر چند باشد قله ای

از تو عدم وز من کرم وز تو رضا وز من قسم

صد اطلس و اکسون نهم در پیش کرم پیله ای

هر لحظه درویش را قربت دهم بی چله ای

چشمه شکر جوشان کنم اندر دل تنگ نیی

اندیشه های خوش نهم اندر دماغ و کله ای