چون روز گردد می دود از بهر کسب و بهر کد

بیدار می بینم بسی لیک از پی دانگانه ای

بقال با دوغ ترش جانش مراقب لب خمش

تا روز بیدار و به هش بر گوشه دکانه ای

تا خشک نانه او شود مشتری ترنانه ای

ای مزرعه بگذاشته در شوره گندم کاشته

ای شعله را پنداشته روزن تو چون پروانه ای