بقال با دوغ ترش جانش مراقب لب خمش

در جعد تو آویخته اندیشه همچون شانه ای

ای چشم تو چون نرگسی شد خواب در چشمم خسی

بیدار می بینم بسی لیک از پی دانگانه ای

تا روز بیدار و به هش بر گوشه دکانه ای

چون روز گردد می دود از بهر کسب و بهر کد

تا خشک نانه او شود مشتری ترنانه ای