بربوده گشتند آن طرف چون آهن از آهن ربا

والله مبارک حضرتی والله همایون درگهی

آن انبیا کاندر جهان کردند رو در آسمان

رستند از دام زمین وز شرکت هر ابلهی

زان سان که سوی کهربا بی پر و پا پرد کهی

می دانک بی انزال او نزلی نروید در زمین

بی صحبت تصویر او یک مایه را نبود زهی