در غصه ای افتاده ای تا خود کجا دل داده ای

جان قصه دل می کند کو عاشقی دل داده ای

دل داده آن باشد که او در صبر باشد سخت رو

نی چون تو گوشه گشته ای در گوشه ای افتاده ای

در آرزوی قحبه یا وسوسه قواده ای

شرمی بدار از ریش خود از ریش پرتشویش خود

بسته دو چشم از عاقبت در هرزه لب گشاده ای