بسته دو چشم از عاقبت در هرزه لب گشاده ای

در غصه ای افتاده ای تا خود کجا دل داده ای

در آرزوی قحبه یا وسوسه قواده ای

شرمی بدار از ریش خود از ریش پرتشویش خود

خوب است عقل آن سری در عاقبت بینی جری

از حرص وز شهوت بری در عاشقی آماده ای

خامش که مرغ گفت من پرد سبک سوی چمن