خامش که مرغ گفت من پرد سبک سوی چمن

بسته دو چشم از عاقبت در هرزه لب گشاده ای

خوب است عقل آن سری در عاقبت بینی جری

از حرص وز شهوت بری در عاشقی آماده ای

نبود گرو در دفتری در حجره ای بنهاده ای